Nükleer denizaltıya dron savunması: yangın hortumu

4 milyar sterlinlik denizaltı, hortumla savunuluyor

Tablo net: Trident II D5 nükleer füzeleri taşıyan, yaklaşık 4 milyar sterline mal olan bir gemi ve güvertesinde gökyüzüne yangın hortumu doğrultan bir asker.

The Sun'ın haberine göre İskoçya'daki HMNB Clyde üssünde görevli Kraliyet Donanması askerleri, küçük ve orta boy FPV dronlara karşı yüksek basınçlı yangın hortumlarını kullanmayı öğreniyor. Tabancalı tutamaçlarla yönetilen hortumlar, yaklaşan aracı düşürmek veya rotasından çıkarmak için yoğun su jeti gönderiyor.

Cazip tarafı ortada: hortumlar zaten gemide, ek maliyeti yok, enkaz ya da kimyasal kalıntı bırakmıyor. Ama tamamen manuel bir çözüm; radar yok, takip yok, otomasyon yok. Haberde aktarılan bir deniz kaynağı, "kötü bir durumda elindekini kullanmak zorundasın" diyerek bu açığı kabul ediyor.

Bu cümle ruh halini özetliyor. Yangın hortumu, düzgün bir dron savunma sisteminin yerini almıyor; üssün mevcut savunma katmanları aşıldığında birinin hemen bir şey yapması gerektiğinde devreye giriyor.

HMNB Clyde neden savunmasız?

Sorun coğrafyada. HMNB Clyde, İskoçya'da yer yer bir kilometreye kadar daralan Gare Loch kıyısında.

Yakındaki tepeler ve yollar, düşman operatörlere üssün çok yakınında fırlatma noktaları sağlıyor. Bu da savunmacıların dronu tespit etme, tanımlama ve durdurma süresini kısaltıyor; tam da konvansiyonel sistemlerin yetersiz kalabildiği, doğaçlama çözümlerin devreye girdiği aralık.

Savunma Bakanlığı, askeri tesislerin fiziksel bariyerler, devriyeler, gözetleme ekipmanı ve dron karşıtı sistemler dahil birden fazla koruma katmanına dayandığını söylüyor. Bakanlık ayrıca İngiltere'deki savunma tesislerinde güvenliği güçlendirmek için dört yılda 470 milyon sterlinlik ek harcama duyurdu.

Endişe teorik değil. Daha önce İngiliz denizaltılarının İskoçya'daki üsten çıkış rotaları yakınında su altı sensörleri bulunmuştu; Rus izleme çabalarıyla bağlantılı olduklarından şüpheleniliyor, ancak kökenleri doğrulanmadı.

Asıl açık: ucuz dron, pahalı gemi

Yangın hortumu hikâyesi, arkasındaki asimetriyi düşünene kadar eğlenceli.

Bir dört pervaneli dron birkaç yüz sterlin. Bir Vanguard denizaltısı yaklaşık 4 milyar sterlin ve İngiltere'nin stratejik nükleer caydırıcılığını taşıyor. Savunmanın bir askerin dronu görüp su jetiyle vurmasına bağlı olması, hava savaşının ucuz ucunun deniz korumasının pahalı ucunu geçtiğini gösteriyor.

Bu sadece İngiltere'nin sorunu değil. Dünyadaki donanmalar ve ordular, sabit ve yavaş hedefleri küçük dronlara karşı korurken önleyici mühimmatlara servet harcamamaya çalışıyor. Toplar, ağlar, karıştırıcılar ve şimdi hortumlar aynı doğaçlama katmanında. Benzer bir tartışma ABD'de Flock'un ALPR kameraları etrafında da dönüyor: güvenlik ile maliyet arasındaki denge her yerde aynı.

Hortumun gerçek bir avantajı var: her zaman orada. Elektronik karşı önlemler başarısız olduğunda ya da bir dron aralıktan sızdığında mürettebatın hâlâ fiziksel bir seçeneği oluyor. Pratikte işe yarayıp yaramayacağı tepki süresine, nişan almaya ve şansa bağlı.

Türkiye'de durum ne?

Bu haber İngiltere'nin savunma meselesi; tüketiciye dönük bir ürün ya da fiyat yok. Yine de Türkiye için ders niteliğinde: TSK ve savunma sanayii de son yıllarda dron tehdidine karşı katmanlı savunmaya yatırım yapıyor. Türkiye'de üslerin ve kritik tesislerin dronlara karşı korunması, İngiltere'deki gibi pahalı önleyicilerle ucuz dronlar arasındaki maliyet dengesini gerektiriyor.

Türkiye'de askeri tesislerin güvenlik detayları gizli tutulduğu için yangın hortumu benzeri doğaçlama yöntemlerin kullanılıp kullanılmadığı bilinmiyor; bu konuda resmi bir açıklama yok. Savunma sanayii şirketlerinin geliştirdiği dron karşıtı sistemler ise ihracat kalemleri arasında yer alıyor.

Yangın hortumu tek başına kararlı bir dron saldırısını durduramaz ve Kraliyet Donanması'nda kimse bunu iddia etmiyor. Ama dron tehdidinin savunmanın en hassas köşelerine ulaştığını ve ucuz saldırı ile pahalı savunma arasındaki açığın artık su basıncıyla ölçüldüğünü gösteriyor.